Er zijn niet heel veel mensen die ik het eeuwige leven toe wens. Ik las laatst dat er nu al iemand rond loopt met een levensverwachting van 1000 jaar. Brrr. Moet er niet aan denken. Misschien dat ze zo slim worden dat je lichaam het wel aan kan, maar je hoofd? Steeds weer nieuwe mensen ontmoeten en ook: steeds weer afscheid moeten nemen van mensen. Die dan bijvoorbeeld NIET 1000 jaar oud worden. En sparen, voor in de toekomst. Hoe weet je in godsnaam wanneer die toekomst is gekomen als je 1000 wordt. En dus helemaal als je het eeuwige leven hebt, ik gok dat je dan nooit met pensioen mag. Who wants to live forever.

 

Maar dus: er zijn niet veel mensen die ik het toewens. Die nare collega bijvoorbeeld. Die zekers niet. Eigenlijk kan ik zo maar 1 iemand bedenken. Ja. Bram van der Vlugt. Die mag van mij wel eeuwig leven.

Ik kreeg er vanacht een rondleiding. Er staat voor een poort een wachtrij. Er zijn geen nummertjes en er staan ook geen openingstijden. Een enorme rij, allemaal guilty as hell, wacht. Heel soms gaat de deur open en kan een klein groepje naar binnen. Voordringen kan, maar dat zou alleen zin hebben op dat ene moment. Na de poort is een lange ronde gang. Helemaal vol met wachtenden. Geen vagevuur, geen hete platen, geen duiveltjes met prikstokken, gewoon een lange uitzichtloze rij. En aan het eind van die rij een poort, die soms, heel soms even open gaat. In het totaal zeven poorten en zeven ronde gangen. Ik kan hier niet zo goed tekenen, maar probeer het je even voor te stellen. 7 cirkels. Bij de laatste poort hebben we staan wachten. Die ging dan niet open in de tijd dat wij keken. Anyway:achter die deur een heel klein rond kamertje. Een ietwat armoedig duiveltje, met een stok met 1 tand er op.
'Ach, het was vanaf het begin al duidelijk.' zegt hij. 'Het begon met dat vuur. Of wij wel wisten wat dat kostte, zo 24-7 die platen gloeiend houden. Dus dat werd een paar graadjes lager stoken en toen nog wat graadjes. En of nu die drietanden wel nodig waren. Of een tweetand niet net zo erg was. Toen werd een buro ingehuurd. Mannen in grijze pakken die keken en vragen stelden. Ze sneden in van alles. De koffie automaten met afschuwelijke koffie moesten weg, en: moesten al die duivels nu echt een opleiding hebben? Kon minder gekwalificeerd personeel het niet net zo goed? Ik bedoel: niet dat er klachten zouden komen.' Hij kijkt wat mistroostig. 'Dat was nog maar het begin. Uiteindelijk bleek dat ik het wel aankon in mijn eentje. Dat de kwelling van de gangen en het wachten, eindeloos, pas de echte hel zou zijn. Het schijnt dat we enorme besparingen daar mee behalen.' 'De hemel is er niet veel beter er afgekomen. Het enige wat dáár nog over is, is de bingo, tijdens het wachten.'

Wij hebben knuffel Marokanen. In Nederland. Is dat één woord? Knuffelmarokanen. Anyway, het hele probleem met allochtoon en autochtoon speelt, gok ik, minder in Nieuw Zeeland. Toch was daar laatst opwinding: er was een keizerspinguin aangespoeld.

 

Nieuw Zeeland heeft dan wel iets met royalty te maken, ik geloof dat ze lid zijn van de commonwealth, maar een keizer, dat is wel heel tof. En dan ook nog aangespoeld, helemaal aan lager wal geraakt. Aangespoeld én lager wal, da's mooi.

 

Dat werd pamperen en nice little tid bits, maar vooral een vrolijke naam: Happy Feet. In het kader van elke dag even 5 minuten glimlachen is goed voor je: denk Happy Feet, en je zit helemaal goed. Vlak na het opstaan keek ik in die dagen wel eens naar mijn voeten.

 

Ik heb het niet helemaal gevolgd, maar de NZ versie van Leny 't Hart heeft hem zeg maar weer helemaal op zijn vrolijke voeten gekregen. Even was er nog een tegenslag: de pinguin terug naar antartica brengen was dúúr: 'uitzetting Happyfeet gaat 18.000 euro kosten' kopte een nieuwsbericht. Uitzetting. Dus toch een illegaal in NZ.

 

Het blijkt dat Happy Feet vlak na zijn terugtocht spoorloos is verdwenen. Er is een orca in de buurt gesignaleerd, met een enorme glimlach om zijn bek. Waarschijnlijk in het kader van 5 minuten glimlachen per dag is gezond.  

 

Jammer van dat EQ en dat IQ. Maar

met mijn TQ zit het wel

snor.

Noynourfe heeft vandaag

noodgedwongen

de lat dusdanig laag gelegd

dat struikelen

een serieuze optie wordt

 

Daar ligt ie dan: het bijltje. Ik heb het al een paar keer neergegooid, maar elke keer ligt het niet met de nochalance die ik zocht. En dus dan maar iets gekunsteld.

 

Groetjes Nourfe